Jedno jest pewne, a przynajmniej tak zostałem nauczony: boudoir session nie jest zwykłym fotografowaniem bielizny, nie jest nawet zwykłym ciała pokazaniem, to cos więcej niż fotografia w sypialni.
W fotografii buduarowej – i właściwie każdej innej – zasady są bezlitosne. Nieważne, czy przed obiektywem stoi dwudziestolatka, czy dojrzały mężczyzna. Kompozycja to świętość. Nie ucinamy palców. Nie robimy „trepanacji czaszki” górną krawędzią zdjęcia. Prawda jest taka, że nawet najbardziej wymyślna obróbka graficzna nie ma najmniejszego znaczenia, jeśli zawiedzie fundament. To nie Photoshop tworzy fotografię.
Tymczasem, gdy patrzę na to, co dzieje się w branży, mam wrażenie, że trwają jakieś przedziwne igrzyska. Z jednej strony mamy ludzi z aparatami, którzy produkują duszne, ciasne i pozbawione oddechu kadry. Z drugiej – pogoń za szybkim efektem. Gdzie w tym wszystkim jest sens? Gdzie jest sztuka?
Większość wciąż „goni króliczka”, zadowalając się bylejakością i masową produkcją. Ci, którzy go złapali – czyli zrozumieli, czym jest świadomy kadr i szacunek do kompozycji – grają już w zupełnie innej lidze. Nie dajmy się zwariować trendom. Wracajmy do podstaw.
Jak wyjść z tego błędnego koła bylejakości? Zrobić to, co w każdej dziedzinie sztuki: uczyć się od najlepszych. Zamiast produkować kolejne bezmyślne kadry, warto przeanalizować prace Franka De Muldera. Jego fotografie buduarowe są niezwykle charakterystyczne i udowadniają, jak wiele można przekazać samym kadrem. To lekcja, którą każdy szanujący się twórca i świadoma modelka powinni odrobić. Z kolei dla tych, którzy chcą opanować warsztat i zrozumieć, jak budować klimat światłem, pozycją obowiązkową jest książka „Art of Boudoir Photography with Speedlights” Michaela Zelbela. Trzeba tylko chcieć patrzeć, czytać i wyciągać wnioski. Dobrego i świadomego odbioru – zarówno tym, którzy tworzą, jak i tym, którzy potrafią dobrą fotografię docenić.
