21 gram o które bez przerwy się zabijamy

[vc_row][vc_column][vc_custom_heading text=”Kulturalny wtorek to moment na filmową recenzję i tak się stanie. Dziś będzie o filmie z kinematografii hinduskiej zatytułowanym Guzaarish czyli Request lub po prostu Prośba. Będzie też o prawie do odebrania życia, nie kończącej się walce o 21 gram. Zanim to nastąpi radzę przygotować pudełko pełne chusteczek.” font_container=”tag:h4|text_align:left|color:%231764c8″ use_theme_fonts=”yes” css=”.vc_custom_1535906128732{padding-bottom: 25px !important;}”][vc_row_inner content_placement=”top” css=”.vc_custom_1532021925923{margin-top: 0px !important;margin-bottom: 0px !important;padding-bottom: 5px !important;}”][vc_column_inner width=”1/5″][cesis_post_info i_date=”yes” i_sep=”yes” pi_color=”#819fc6″ margin_top=”-10″ margin_bottom=”35″][/vc_column_inner][vc_column_inner width=”4/5″][cesis_line_divider pos=”cesis_line_d_left” height=”5″ width=”full” color=”#819fc6″ margin_bottom=”25″][/vc_column_inner][/vc_row_inner][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]Goa jest jednym ze stanów Indii położonych wzdłuż zachodniego wybrzeża, dotyka tam Morza Arabskiego. Obecność Europejczyków widać tu na każdym kroku, jak chociażby w architekturze XVI-wiecznych kościołów wznoszonych przez portugalskich kolonizatorów. Nie dziwi więc, że ponad 25% ludności dziś tam zamieszkującej to chrześcijanie. Głównym bohaterem filmu „Prośba” jest katolik Ethan Mascarenhas, a raczej mistrz sztuki kuglarskiej, iluzjonista. Akcja filmu rozgrywa w stanie Goa.[/vc_column_text][vc_single_image image=”27349″ img_size=”full” alignment=”center” style=”vc_box_shadow_3d”][vc_column_text]Gdybym miał sztywno trzymać się tego co na ekranie to powinienem napisać, że to były mistrz, bo wiedzę swą przekazuje uczniowi, nieoczekiwanie pojawiającemu się w jego domu. Trudne to jest do opisania, bo mistrz od czternastu lat pozostaje unieruchomiony po nieszczęśliwym wypadku podczas jednego z występów. Jest całkowicie sparaliżowany, a od dwunastu lat opiekuje się nim pielęgniarka Sofia D’Souza.

By przezwyciężyć trudny czas zamknięcia w ciele bez czucia, prowadzi audycję radiową. Słuchają go tysiące, inspiruje i magicznie przywołuje uśmiech na twarzach słuchaczy, daje im nadzieję. Napisał książkę, która dla wielu staje się poradnikiem jak żyć. Nikt jednak nie podejrzewa, że w ciele, za uśmiechniętą twarzą, kryje się człowiek i mężczyzna bez możliwości uczynienia najmniejszego ruchu. W rocznicę czternastu lat niewoli Ethan postanawia złożyć w Sądzie Najwyższym petycję o prawo do śmierci – eutanazję. Tak rozpoczyna się walka o przysłowiowe 21 gram.[/vc_column_text][vc_single_image image=”27354″ img_size=”full” alignment=”center” style=”vc_box_shadow_3d”][vc_column_text]Jedna z jego przyjaciół, adwokat Devyani, decyduje się mu pomóc. Zaskoczeniem jest reakcja matki, która na to przyzwala, podobnie jak najbliżsi opiekunowie. Sprawa nie jest łatwa, a litera prawa nie pomaga w ostatecznym rozstrzygnięciu. Ethan postanawia w jednej ze swych audycji radiowych zadać radiosłuchaczom pytanie: czy są za, a może przeciw jego eutanazji? To wywołuje nieoczekiwane reakcje wśród słuchaczy, rozpoczyna się żywiołowa dyskusja w prasie i telewizji. Rozdzwaniają się telefony tych którym pomógł i tych, którzy mu zaszkodzili.[/vc_column_text][vc_single_image image=”27350″ img_size=”full” alignment=”center” style=”vc_box_shadow_3d”][vc_column_text]Ostatecznie sprawa Ethana zostaje odrzucona. Pobita i sponiewierana Sofia wyznaje mu miłość i chęć pomocy przy spełnieniu ostatniego pragnienia, a pewnej nocy zostają sobie zaślubieni. Kolejnego dnia Ethan organizuje przyjęcie pożegnalne dla przyjaciół i gości, podczas którego zwraca się do tych, którzy trwali przy nim podczas czternastu lat uwięzienia, a na końcu mówi o sobie i miłości do Sofii.[/vc_column_text][cesis_gallery images=”27362,27361,27360″ img_size=”full” effect=”cesis_effect_shadow”][vc_column_text]Film Guzaarish obejrzałem z dużą przyjemnością. Moim zdaniem obraz czerpie pełnymi garściami z estetyki filmu Casablanca z tą różnicą, że kolorowane kadry dają więcej wizualnej satysfakcji. Produkcja próbuje podjąć dialog z jednym z ważnych kulturowo tematów i co najważniejsze obu stronom daje głośno wypowiadać swoje argumenty. Osadzenie historii w Indiach, na wybrzeżu Goa, implikuje rodzenie się nowych pytań opartych o kulturę i wierzenia tego kraju. Miłość nigdy nie osądza, nie więzi, miłość daje, nigdy nie odbiera. Jedno jest pewne, po obejrzeniu filmu jeszcze bardziej utwierdziłem się w przekonaniu, że żyć trzeba tu i teraz, radośnie i mądrze, bo drugiej szansy już nie będzie. Film polecam nie tylko ze względu na kojące oko obrazy i ich kolorystkę, ale też z powodu muzyki. Warto usłyszeć dźwięki, które dla niewprawionego ucha mogą się wydać wyjątkowo znajome i europejskie.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]