Poza algorytmem

Zanim się zapiszesz, przeczytaj jeden z listów, które już wysłałem. Tak wygląda spotkanie poza Facebookiem i Instagramem: kilka osobistych zdań, nowy felieton i teksty, do których warto wrócić.

Z ARCHIWUM NEWSLETTERA · 2 PAŹDZIERNIKA 2026

Kto napisał Ameryce muzykę?

(I dlaczego klawiatury zamilkły)

Cześć.

Ameryka nuci te melodie od dziesięcioleci. Hollywood obsypywał je nagrodami, a świat do dziś przy nich tańczy i płacze. A my? My zdążyliśmy zapomnieć, że napisali je Polacy.

Tak, jakbyśmy po cichu zgodzili się, że po nas też nie musi nic zostać.

W niedzielę poszliśmy z Dorotą do Orchestra Hall na koncert Paderewski Symphony Orchestra. Na scenie ponad sto pięćdziesiąt osób i pomysł absolutnie karkołomny — w jednym miejscu zebrać Chopina, Kilara, jazz, swing, Miłosza i musical. Wyciągnąć z ciszy nazwiska ludzi, którzy budowali ducha tego kraju, kiedy myślimy, że budowały go tylko dolary.

Powiem wam jedno: to nie był tylko koncert. To była lekcja szacunku.

Przyzwyczailiśmy się oceniać nasz czas na emigracji przez pryzmat dorabiania się i napełniania walizek. Ale przed nami byli tu ludzie, którzy nie tracili czasu na facebookowe wojenki. Oni budowali kościoły, szkoły i orkiestry. Zostawili po sobie coś trwałego. Całych siebie.

A ci, co na ten koncert nie przyszli? Ci, co na forach społecznościowych zawsze mają gotową receptę na to, co Polonia powinna, a czego nie potrafi? Zamknęli usta. Ich klawiatury wreszcie milczały. Bo łatwiej jest pouczać w internecie, niż podnieść tyłek z kanapy i pójść oddać hołd. Łatwiej nazywać się Polakiem, niż nim być.

Napisałem o tym niedzielnym popołudniu. O brawach, od których bolą dłonie. O sfinksach pod Art Institute. I o tym, że wspólnego budowania nie da się wyklikać.

Przeczytaj, jeśli masz ochotę na coś prawdziwego.

Polska dusza, amerykański duch →

Dariusz
transcendentphoto.com