Patykiem po wodzie

[vc_row][vc_column][vc_custom_heading text=”Dwa lata temu zamieściłem tekst – Simurg. Dotyczył on XII-wiecznego poematu „Konferencja ptaków”. Niczym patykiem po wodzie, jak często się wydarza, tak i wtedy sądziłem, że będzie on jednym z tych, które się nie powtórzą lub nie znajdą sobie podobnych. W końcu zapomniałem o nim.” font_container=”tag:h4|text_align:left|color:%231764c8″ use_theme_fonts=”yes” css=”.vc_custom_1547524451950{padding-bottom: 25px !important;}”][vc_row_inner content_placement=”top” css=”.vc_custom_1532021925923{margin-top: 0px !important;margin-bottom: 0px !important;padding-bottom: 5px !important;}”][vc_column_inner width=”1/5″][cesis_post_info i_date=”yes” i_sep=”yes” pi_color=”#819fc6″ margin_top=”-10″ margin_bottom=”35″][/vc_column_inner][vc_column_inner width=”4/5″][cesis_line_divider pos=”cesis_line_d_left” height=”5″ width=”full” color=”#819fc6″ margin_bottom=”25″][/vc_column_inner][/vc_row_inner][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]W piątek 11 grudnia okazało się, że to niemożliwe, Simurg powrócił. Tego wieczoru przez ponad godzinę byłem świadkiem i uczestnikiem uczty dla oczu, uszu oraz serca. Poruszającego, wielobarwnego spektaklu głęboko dotykającego sedna naszego człowieczeństwa w poszukiwaniu tego co istnieje poza granicami bytu i wykracza poza ludzką granicę poznania. Elementem łączącym formę muzyczną tańca i obrazu był poemat „Konferencja ptaków” z którego pochodzi wspomniany wcześniej Simurg.[/vc_column_text][vc_single_image image=”28388″ img_size=”full” alignment=”center” style=”vc_box_shadow_3d”][vc_column_text]„Written In Water” to przedstawienie muzyczne, oparte na indyjskiej grze planszowej Paramapadam z II wieku (lepiej znanej pod nazwą „Węże i drabiny”), XII-wiecznego tekstu sufickiego „Conference of the Birds” (Konferencja ptaków) i hinduskiej opowieści mitologicznej Ksheerabthi Madanam. Te trzy, zdaje się w żaden sposób nie integrujące elementy, wraz z układami tanecznymi, muzyką wykonywaną na żywo, śpiewem, światłem i obrazami stworzyły całkowicie niepowtarzalną, wręcz niemożliwą do opisania, atmosferę wyjątkowego wieczoru.[/vc_column_text][vc_single_image image=”28392″ img_size=”full” alignment=”center” style=”vc_box_shadow_3d”][vc_row_inner][vc_column_inner width=”2/3″][vc_column_text]Chociaż obserwując tancerzy na scenie, zamienionej w planszę do gry, czułem jak mój umysł powoli roztapia się i ulegam zaklęciu towarzyszącemu odkrywaniu rąbka niepojętej tajemnicy, to udało mi się dostrzec trzy główne ścieżki narracji, trzy części spektaklu.[/vc_column_text][vc_column_text]W pierwszej, mogłem w pełni doświadczyć ludzkiego życia, wypełnionego miłością i walką, odkrywać go kierując się zasadami gry planszowej Paramapadam. Metaforyczne ramy gry, pozwalały mi obserwować tancerzy na scenie, którzy w poszukiwaniu szczęścia i ekstazy co raz przeżywali najgłębsze stany tęsknoty. Przestrzegając zasad gry starali się wypełnić swoistą listę spraw do wykonania w drodze do duchowego wniebowstąpienia, przechodząc na kolejne pola planszy. Czasem odnajdywali drabiny przedstawiające cnoty lub węże, które obrazowały pokusy i wady.[/vc_column_text][/vc_column_inner][vc_column_inner width=”1/3″][vc_single_image image=”28379″ img_size=”medium” alignment=”center” style=”vc_box_shadow_3d”][/vc_column_inner][/vc_row_inner][vc_single_image image=”28384″ img_size=”full” alignment=”center” style=”vc_box_shadow_3d”][vc_column_text]W części drugiej obserwowałem ludzką pogoń za boskością. Hinduska opowieść mitologiczna o Ksheerabthi Madanam stała się metaforą dzisiejszego świata pogrążonego w chaosie. To pośród niego, tego cholernie dynamicznego napięcia pomiędzy dobrem i złem, tylko to co jest transcendentne, znajduje się w jego centrum, Wisznu/Bóg jest tym gdzie wszyscy zmierzamy by stać się jednością. Miejscem gdzie każdy z nas w końcu trafia, miejscem gdzie nawet wierzący wreszcie rozumieją, że nie ma i nie było lepszego Boga, że wszyscy stanowimy jedność.[/vc_column_text][vc_row_inner][vc_column_inner width=”1/4″][vc_single_image image=”28391″ img_size=”medium” style=”vc_box_shadow_3d”][/vc_column_inner][vc_column_inner width=”3/4″][vc_column_text]Ptaki docierają do góry gdzie skrył się Simurg. Wtedy staje się jasne, że one same są Simurgiem, że Simurg to każdy z nich i wszystkie razem.[/vc_column_text][vc_column_text]Część trzecią uważam za swoistą kulminację spektaklu. Obserwowałem jak aktorzy/tancerze wcześniej używający swego ciała jak pionków do gry jeden za drugim odchodzili w cień, znikali ze sceny by na zawsze połączyć się w jedno, stać się jednym bowiem w każdej podróży szczytem jest transcendencja. Gdy tak każdego dnia poruszamy się w interakcji z dobrem i złem, z nadzieją na współżycie z boskością warto, oczekując na kolejny rzut kostką, zastanowić się nad tym co w tej grze jest najważniejsze.[/vc_column_text][/vc_column_inner][/vc_row_inner][vc_column_text]Spektakl przygotowany został przez Ragamala Dance Company założonej w 1992 roku przez Ranee Ramaswamy w Minneapolis. Teraz pod kierunkiem Ranee i Aparny Ramaswamy (matki i córki) Ragamala Dance Company z okazji swego 25-lecia zadebiutowała w Harris Theatre spektaklem „Written In Water”.

To godzinne multidyscyplinarne przedstawienie tańca Bharatanatyam łączy ze sobą kulturalne tradycje Indii, Iraku i Stanów Zjednoczonych, trzech jakże różnych kultur. Próba jego zrozumienia stanowi wielowątkową historię wplecioną w przemijanie, która na kolejnych etapach życia może być odczytana na wiele sposobów. Jeśli komuś nie pasuje narracja ascetycznych, prostych tekstów sufickich i przeraża mnogość znaczeń ukrytych w tańcu i mitologii hinduskiej to zapraszam do zapoznania się z symboliką judeochrześcijańską, a szczególnie tą z opowieści o Adamie i Ewie. Zatem, „Written In Water” jest już nie próbą, a dojrzałym artystycznym dialogiem pomiędzy Wschodem, a Zachodem.[/vc_column_text][vc_column_text]Nie istnieje jedna droga do szczęścia. Nie ma możliwości podania uniwersalnej recepty na spełnienie i miłość. Każdy z nas musi odnaleźć własną ścieżkę i nią podążać. Każda dobra rada, niczym patykiem po wodzie pisane zaklęcia, znika powoli z kolejnym ruchem fali. Pisać trzeba od początku. Życie jest święte.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_custom_heading text=”Please tell me a way, by which all desires can be fulfilled.” font_container=”tag:h2|text_align:center” google_fonts=”font_family:Yanone%20Kaffeesatz%3A200%2C300%2Cregular%2C700|font_style:700%20bold%20regular%3A700%3Anormal”][/vc_column][/vc_row]