Przez lata obserwuję polską emigrację – zza obiektywu aparatu, z perspektywy dewelopera i administratora mediów społecznościowych. Widzę sukcesy, piękne domy i sumiennie płacone podatki, ale widzę też coś znacznie mroczniejszego.
Dać się ugryźć jest łatwo – to jak puszczenie migawki w trybie „auto”. O wiele trudniej jest przełączyć się na „manual” i walczyć o przetrwanie. Moja refleksja po seansie 28 Years Later: The Bone Temple.
Od jeżyka pod choinką do roli Redaktora Aparata. Osobista relacja ze sztuki „Ostatnia Kropka” w Art Gallery Kafe.
Grenlandia w 2026 r. nie jest towarem. Osobisty sprzeciw wobec imperialnych fantazji, tragedii 'Spiral kampagnen' i moralnej miernocie w sieci. Esej o szukaniu prawdy.
W świecie, gdzie strach miesza się z zazdrością, a prawo staje się narzędziem bezdusznych decyzji, próbuję zrozumieć, dlaczego Polacy donoszą na Polaków. Piszę o utracie człowieczeństwa, o rasizmie, o pustce, która rodzi się z braku empatii – ale też o nadziei.
Refleksyjny jesienny wieczór z Agatą Paleczny i poezją Osieckiej w Art Gallery Kafe – o tym, że życie jest sklepem wyborów, a prawdziwe piękno zawsze wymaga sięgnięcia wyżej.
Polonia w Ameryce od dziesięcioleci powtarza, że żyje w kraju wolności — tylko czy naprawdę rozumie, czym ta wolność jest? Ten spis stawia niewygodne pytanie: czy można nazywać się obywatelem, nie uczestnicząc w życiu wspólnoty, nie rozumiejąc jej prawa, historii i wartości?
Spotkanie z Lechem Wałęsą w Donald E. Stephens Convention Center w Rosemont było czymś więcej niż rozmową o historii. To było przypomnienie, że technologia, wolność i odpowiedzialność nie stoją w sprzeczności — jeśli tylko nauczymy się współpracować, nie tylko między sobą, ale i z maszynami.
Wystąpienie otwierające spotkanie z Apekshą Niranjan w Akademii Muzyki przy Paderewski Symphony Orchestra, poświęcone pamięci, kulturze i sile ludzkich gestów.
Wróciłem do wpisu sprzed siedmiu lat – 18 grudnia 2018 roku – bo wczoraj znów była data 18 sierpnia. Przypadek? Być może. A może znak, że nie da się uciec przed tym, co nadchodzi.
Krótka chwila ciszy potrafi obnażyć, jak wiele z tego, co wydaje się ważne, jest tylko błyskiem bez treści. Felieton o przemijaniu w świecie pełnym krzykliwych obrazów.
Nazywali mnie kiedyś „Misiek”. Teraz, po latach, patrzę na pandę wielką, Puchatka i Bhimę z Mahabharaty – i zaczynam rozumieć, że to przezwisko coś znaczy. Czasem to, co łagodne, ma w sobie największą siłę. Szczególnie dziś, gdy świat boi się prostoty, śmiechu... i misiaków.
rosja, która wieszała polskich powstańców, pomogła uratować jedność Stanów Zjednoczonych. Dziś to brzmi jak absurd, ale historia rzadko jest czarno-biała.
Wieczór z muzyką, zdjęciami i pytaniem: komu dziś ufać? Wspomnienie koncertu Dawida Kwiatkowskiego i Oskara Cymsa oraz chwila refleksji o autentyczności w czasach filtrów i fake newsów.
Czy muzyka naprawdę nas zmienia? W piątkowy wieczór w Chicago, na koncercie Robina Trowera.
Czy kraj bez myślenia to jeszcze kraj, czy już tylko ciało na autopilocie? Refleksyjna opowieść o społeczeństwie bez głowy – z kurczakiem Mike’em w roli głównej i współczesną polityką w tle.
Spacer śladami Hendrixa w Seattle – od Capitol Hill po duchowość dźwięku. O percepcji, ogniu i muzyce, która zmienia świat, nie tylko słuchacza.
Refleksja o teatrze – relacja z polonijnej premiery Śmiech wzbroniony w Art Gallery Kafe w Wood Dal
Spotkanie z Moniką Kowaleczko-Szumowską w Polish Museum of America o zapomnianej historii polskich dzieci w Indiach. Opowieść o dobru.
Z przymrużeniem oka o strachu, śmierci i... Trumpie. Archeologia lęku spotyka protesty w LA, a nieumarli w mundurach powracają jako polityczny rytuał ochronny. Kto tu naprawdę straszy – obywatele czy prezydent?
Dwie historie. Jedna z rosyjskiego więzienia, druga z gabinetu w Wiedniu. Obie mają coś wspólnego z tegorocznymi wyborami. O tym, jak łatwo oddać swój nos – i rozum – w cudze ręce.
Delikatna opowieść o utworze Raat ki Rani Arooj Aftab — o zapachu jaśminu, ulotności spojrzeń, ciszy, która zostaje dłużej niż słowa, i o tym, co nie wydarzyło się, ale wciąż trwa w pamięci.
Refleksyjny felieton o emigracji, gniewie, wdzięczności i Eurowizyjnych linach. Chicago, teatr, Chopin i chleb — czyli polskość w krzywym zwierciadle.
Osobista refleksja po rozmowie, która odsłoniła niepokojące idee ukryte pod pozorami uprzejmości. O człowieczeństwie, empatii i sile słów.
Między memem a nekrologiem – nowy tekst o tym, jak wygląda polska żałoba w internecie i dlaczego mimo wszystko warto żyć uważnie. Kliknij i przeczytaj.
